Portal Orzeczeń Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 23 października 2025 roku

Sąd Rejonowy w Dzierżoniowie I Wydział Cywilny

w składzie:

Przewodniczący: asesor Joanna Szymańska

Protokolant: Monika Prokop

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2025 roku w Dzierżoniowie

sprawę z powództwa M. J.

przeciwko (...) S.A. z siedzibą w W.

o zapłatę

I/  zasądza od pozwanego (...) S.A. z siedzibą w W. na rzecz powoda M. J. kwotę 6 684,38 zł (sześć tysięcy sześćset osiemdziesiąt cztery złotych trzydzieści osiem groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 30 grudnia 2022 roku do dnia zapłaty;

II/  w pozostałym zakresie oddala powództwo;

III/  koszty procesu między stronami wzajemnie znosi.

Sygn. akt I C 909/23

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 7 września 2023 r. powód M. J. wniósł o zasądzenie od pozwanego (...) S.A. z siedzibą w W. kwoty:

- 15000 zł tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 29 grudnia 2022 r. do dnia zapłaty;

- 1156,42 zł tytułem odszkodowania z tytułu kosztów leczenia wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 29 grudnia 2022 r. do dnia zapłaty;

- 527,96 zł tytułem odszkodowania z tytułu zwrotu kosztów dojazdów do placówek medycznych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 29 grudnia 2022 r. do dnia zapłaty oraz zasądzenie kosztów procesu.

W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości, wskazując że nie występuje obiektywny związek przyczynowy między zdarzeniem z dnia 16 sierpnia 2022 r., a podawanymi przez powoda dolegliwościami oraz urazami. Pozwany odnosząc się do żądania powoda w zakresie wypłaty odszkodowania tytułem kosztów leczenia oraz zwrotu kosztów dojazdu do placówek medycznych wskazał, że ze względu na odmowę wypłaty świadczenia przez pozwanego żądanie zwrotu podanych kosztów jest nieuzasadnione. Ponadto powód nie wykazał aby wykorzystał albo chociaż próbował korzystać z możliwości podjęcia leczenia w ramach NFZ.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

16 sierpnia 2022 roku w miejscowości Ś., kierujący pojazdem O. (...) nr rejestracyjny (...) naruszył zasady bezpieczeństwa ruchu drogowego w ten sposób, że nie zachował szczególnej ostrożności w wyniku czego uderzył w tył poprzedzającego go pojazdu marki V. (...) o nr rejestracyjnym (...), którego kierowcą był M. J.. Sprawca kolizji posiadał zawartą umowę obowiązkowego ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych z pozwanym.

bezsporne

Na miejsce zdarzenia została wezwana karetka pogotowia. Personel karetki podał powodowi leki przeciwbólowe, założono mu kołnierz ortopedyczny oraz go zbadano. Wówczas stwierdzono, że nie wymaga zastosowania procedur ratunkowych, zalecono obserwację, a w razie niepokojących dolegliwości udanie się do lekarza rodzinnego lub na izbę przyjęć. Powód w tym samym dniu udał się na (...) do Szpitala (...) w Ś., gdyż odczuwał ból kręgosłupa szyjnego i głowy. Dostał tam gazę opatrunkową i zalecenie aby kupić kołnierz ortopedyczny. Na następny dzień ( 17 sierpnia 2022 r.) powód pojechał na wizytę do lekarza pierwszego kontaktu w Ł.. Zostały mu tam przepisane leki przeciwbólowe i zostało mu wystawione skierowanie do ortopedy. Powód w dniu 1 września 2022 r. zgłosił się do lekarza ortopedy. W badaniu stwierdzono ograniczenie ruchomości w odcinku szyjnym kręgosłupa. Zlecono przyjmowanie leków przeciwbólowych, przeciwzapalnych, noszenie kołnierza ortopedycznego i wykonanie badania RTG kręgosłupa szyjnego i piersiowego. Zalecono także konsultację neurologiczną. W dniu 12 września 2022 r. powód odbył konsultację u neurologa, który wystawił mu skierowanie do poradni diagnostycznej celem zrobienia rezonansu magnetycznego oraz TK z kontrastem. W dniu 14 września 2022 r. wykonano powodowi TK głowy, w którym nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości. W dniu 24 września 2022 r. wykonano powodowi rezonans magnetyczny kręgosłupa szyjnego, gdzie nie stwierdzono zmian urazowych, stwierdzono niewielkie zmiany zwyrodnieniowe. W dniu 19 października 2022 r. powód był badany przez neurologa, który nie stwierdził zaburzeń ze strony ośrodkowego lub obwodowego układu nerwowego. Stwierdzono wówczas niewielkie ograniczenie ruchomości kręgosłupa szyjnego. W dniu 19 grudnia 2022 r. powód był badany przez lekarza orzecznika, w badaniu tym lekarz stwierdził ograniczenie ruchomości kręgosłupa szyjnego oraz odnotował bolesność kręgosłupa szyjnego. W dniu 28 grudnia 2022 r. powód ponownie był badany przez lekarza orzecznika, w badaniu tym stwierdzono wzmożone napięcie mięśni, bolesność wyrostków kolczystych w odcinku szyjnym kręgosłupa, orzeczono 0% uszczerbku na zdrowiu.

dowód: karta medycznych czynności ratunkowych k. 24, historia zdrowia i choroby w części dotyczącej porad ambulatoryjnych lub wizyt domowych z dnia 18 sierpnia 2022 r. k. 16 , historia zdrowia i choroby w części dotyczącej porad ambulatoryjnych lub wizyt domowych z dnia 29 sierpnia 2022 r. k. 16v, historia zdrowia i choroby w części dotyczącej porad ambulatoryjnych lub wizyt domowych z dnia 22 sierpnia 2022 r. k. 17, historia wizyt w przychodni specjalistyczno-rehabilitacyjnej (...) k. 11-12, kserokopia opisu badania RTG k. 25, kserokopia opisu badania TK k. 27-27v, kserokopia konsultacji ortopedycznej z dnia 1 września 2022 r. k. 26-26v opinia pisemna biegłego sądowego z zakresu (...) k. 206-211, zeznania powoda k. 140-141

W wyniku tego zdarzenia powód doznał urazu skrętu kręgosłupa szyjnego bez następstw. Doznał typowego urazu o mechanizmie „smagnięcia bicza” co oznacza, że na skutek nagłego ruchu głową przy zderzeniu jego kręgosłup szyjny wykonał gwałtowny ruch w stronę uderzenia i zaraz potem w stronę przeciwną. Nie stwierdzono u niego wcześniejszych urazów kręgosłupa szyjnego. Po wypadku z powodu unieruchomienia kręgosłupa szyjnego ruchomość w odcinku szyjnym powoda była ograniczona przez około dwa miesiące. Po wypadku powód nie wymagał opieki osób trzecich. Powód uczęszczał na wizyty kontrolne do ortopedy jeszcze trzy miesiące po wypadku. Nosił kołnierz ortopedyczny przez ponad dwa miesiące. Przebywał na zwolnieniu lekarskim przez okres trzech miesięcy. W wyniku wypadku nie doznał trwałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu. Nie stwierdzono u powoda żadnych zaburzeń spowodowanych przebytym urazem.

dowód: opinia pisemna biegłego sądowego z zakresu (...) k. 206-211, zeznania powoda k. 140-141

18 sierpnia 2022 r. powód zakupił kołnierz S. za kwotę 47 zł, zaś 1 września 2022 r. powód zakupił inny kołnierz - F. za kwotę 47 zł, gdyż zgodnie z opinią lekarza ortopedy poprzednio zakupiony kołnierz nie posiadał odpowiedniego usztywnienia. Powód łącznie na zakup leków wydał kwotę 162,43 zł. Powód noszenie kołnierza oraz przyjmowanie zakupionych leków miał zalecone przez lekarza.

dowód: faktura k. 29, faktura k.30, faktura k. 28, faktura k. 28v, faktura k. 31, faktura 31v.

Powód w związku z wizytami w prywatnym gabinecie ortopedycznym K. O. poniósł łączny koszt w wysokości 900 zł. Podjęte leczenie w ramach prywatnej praktyki lekarskiej było zasadne, ponieważ czas oczekiwania na konsultację specjalistyczną w ramach NFZ byłoby zbyt długie.

dowód: faktura k. 29v, faktura k. 32, opinia pisemna biegłego sądowego z zakresu (...) k. 206-211

Na wizyty lekarskie powoda woziła jego żona. Dojazdy te odbywały się ich prywatnym samochodem. W związku z tymi dojazdami powód przejechał łącznie 632,80 km.

dowód: zeznania powoda k. 140-142 zeznania świadka M. J. - k. 139-140,

Powód po wypadku nosił kołnierz ortopedyczny przez trzy miesiące po około 6-8 godzin dziennie. W późniejszym okresie zakładał go, gdy zaczynał odczuwać ból. Powód z zawodu jest spawaczem. Przebywał na zwolnieniu lekarskim przez okres trzech miesięcy. Po powrocie do pracy otrzymał od pracodawcy wypowiedzenie umowy. Powód znalazł inną pracę, jednakże nie mógł skorzystać ze zleconej rehabilitacji, gdyż odbywała się ona w godzinach jego nowej pracy.

dowód: zeznania powoda k. 140-142 zeznania świadka M. J. - k. 139-140,

Przed wypadkiem powód był zdrową osobą. Nie cierpiał na żadne dolegliwości bólowe. Nie miał żadnych urazów. Obecnie odczuwa silny ból głowy i kręgosłupa, słyszy (...) w uszach, jednakże brak jest podstaw do przyjęcia, aby utrzymujące się dolegliwości stanowiły konsekwencję wypadku. Dodatkowo powód na skutek wypadku ma lęki związane z prowadzeniem auta.

dowód: zeznania powoda k. 140-142 zeznania świadka M. J. - k. 139-140, opinia pisemna biegłego sądowego z zakresu (...) k. 206-211

Pismem z dnia 2 listopada 2022 roku, pełnomocnik powoda zgłosił pozwanemu szkodę, domagając się zapłaty zadośćuczynienia pieniężnego za krzywdę w kwocie 15000 zł, a także wypłacenia mu odszkodowania w kwocie 1156,43 zł tytułem zwrotu kosztów leczenia, 2280 zł tytułem kosztów opieki i 527,96 zł tytułem zwrotu kosztów dojazdu. Decyzją z 29 grudnia 2022 r. (...) odmówiło wypłaty żądanych kwot.

dowód: zgłoszenie szkody k.11-14 , decyzja k. 15

Powyższy stan faktyczny ustalono w oparciu o dowody z dokumentów, których autentyczność i wiarygodność nie budziła wątpliwości Sądu i nie była kwestionowana przez strony, a także zeznania powoda i świadków, którzy zeznawali logicznie oraz wewnętrznie i zewnętrznie spójnie. Sąd oparł się także na dowodzie z opinii biegłego sądowego z zakresu (...). Sąd na rozprawie w dniu 23 października 2025 r. pominął dowód z biegłych radiologa, neurologa oraz biegłego z zakresu medycyny sądowej uznając, że rozważenie wszystkich okoliczności sprawy będzie wystarczające do powzięcia przez Sąd samodzielnej oceny w sprawie, w szczególności biorąc pod uwagę wysokość żądania pozwu oraz przewidywany koszt w/w opinii. Sąd pominął także dowód z uzupełniającej opinii biegłego S. G. uznając, ten dowód jako zmierzający do przedłużenia postępowania, gdyż w ocenie Sądu opinia główna sporządzona przez biegłego jest spójna, jasna i kompletna.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo podlegało uwzględnieniu w części.

Powód M. J. w dniu 16 sierpnia 2022 roku uczestniczył w wypadku drogowym, w wyniku którego doznał urazu skrętu kręgosłupa szyjnego bez następstw. Sprawcą wypadku był kierujący pojazdem marki O. (...) nr rejestracyjny (...). Wina kierowcy O. oraz fakt, że pojazd ten był ubezpieczony od odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w pozwanym TU, w okresie, w którym doszło do przedmiotowego zdarzenia nie było kwestionowane. Skoro tak to pozwany odpowiada za skutki tego zdarzenia, w takim samym zakresie jak sprawca szkody, na podstawie umowy ubezpieczenia. Zgodnie bowiem z przepisem art. 822 § 1 k.c., przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Odpowiedzialność odszkodowawczą z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej regulują przepisy szczególne, a mianowicie Ustawa z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 367), zwana dalej „ustawą o ubezpieczeniach obowiązkowych”. Wedle przepisu art. 34 ust. 1 tej ustawy, z ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia. Przepis art. 35 wskazanej ustawy stanowi z kolei, że tym ubezpieczeniem jest objęta odpowiedzialność cywilna każdej osoby, która kierując pojazdem mechanicznym w okresie trwania odpowiedzialności ubezpieczeniowej, wyrządziła szkodę w związku z ruchem tego pojazdu, natomiast zgodnie z przepisem art. 36 ust. 1 zd. 1 odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym, najwyżej jednak do ustalonej w umowie ubezpieczenia sumy gwarancyjnej.

Zgodnie z art. 444 § 1 zd. 1 k.c. w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Przepis ten określa więc zakres odszkodowania za uszczerbek w postaci szkody majątkowej wynikający z uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia. Odszkodowanie przewidziane w przepisie art. 444 § 1 zd. 1 k.c. obejmuje przy tym wszelkie wydatki pozostające w związku z uszkodzeniem ciała lub rozstrojem zdrowia, jeżeli są konieczne i celowe. Przykładowo można wymienić koszty leczenia (pobytu w szpitalu, konsultacji u wybitnych specjalistów, dodatkowej pomocy pielęgniarskiej, koszty lekarstw itp.), specjalnego odżywiania się, nabycia protez i innych koniecznych aparatów (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 1981 roku, I CR 455/80, OSNC 1981, nr 10, poz. 193), wydatki związane z przewozem chorego do szpitala i na zabiegi, z przejazdami osób bliskich w celu odwiedzin chorego w szpitalu, z koniecznością specjalnej opieki i pielęgnacji (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 04 października 1973 roku, II CR 365/73, OSNC 1974, nr 9, poz. 147), koszty zabiegów rehabilitacyjnych, czy przygotowania do innego zawodu (por. G. Bieniek, K. Kołakowski, Komentarz do kodeksu cywilnego. Księga trzecia. Zobowiązania, tom I, Warszawa 2001, pkt 5 uwag do art. 444 k.c.; W. Czachórski, Zobowiązania. Zarys wykładu, Warszawa 1994, s. 192-193).

W niniejszej sprawie powód wniósł o zasądzenie kwoty 1156,42 zł tytułem odszkodowania z tytułu poniesionych kosztów leczenia, wskazując, że na powyższą kwotę składa się zakup dwóch kołnierzy ortopedycznych – każdy po 47 zł, leki - 162,43 zł oraz koszt wizyt w prywatnym gabinecie ortopedycznym – 900 zł.

W ocenie Sądu powód w sposób właściwy udowodnił zasadność poniesionych powyżej kosztów, bowiem zarówno noszenie kołnierza, jak i przyjmowanie zakupionych leków powód miał zalecone przez lekarza. Powód pierwotnie zakupił kołnierz, który nie posiadał odpowiedniego usztywnienia, przez co lekarz zalecił mu zakup innego kołnierza ortopedycznego– zawierającego większe usztywnienie. Powód na dowód poniesionych kosztów załączył do akt faktury potwierdzające wskazaną wysokość.

Odnośnie poniesionych kosztów wizyt w prywatnym gabinecie ortopedycznym pozwany zarzucał, że są one nieuzasadnione ze względu na to, że powód nie wykazał aby wykorzystał albo chociaż próbował korzystać z możliwości podjęcia leczenia w ramach NFZ.

Przepisy art. 444 § 1 k.c. nie przesądzają, w jakim systemie organizacyjno-prawnym może dojść do poddania się poszkodowanego czynnościom leczniczym lub rehabilitacyjnym. Rygorystyczne preferowanie systemu ubezpieczeń społecznych, oferującego bezpłatne usługi medyczne, z wielu powodów jest trudne do zaakceptowania. Poszkodowany nie może być pozbawiony możliwości korzystania z leczenia lub rehabilitacji, które mogłyby doprowadzić do odpowiedniego efektu restytucyjnego w zakresie jego stanu zdrowia, nawet jeżeli realizowane świadczenia medyczne powodować mogą powstanie odpowiednich, zwiększonych kosztów. Należy pozostawić mu zatem możliwość wyboru systemu leczenia publicznego lub prywatnego, przynajmniej w takiej sytuacji, w której brak podstaw do przyjęcia istnienia pełnego wyboru alternatywnego z racji istotnego ograniczenia faktycznego dostępu do usługi medycznej oferowanej w ramach powszechnego systemu ubezpieczeń. Chodzi tu przede wszystkim o sytuacje typowe, a mianowicie wypadki, gdy szerszy jest zakres prywatnych usług medycznych, albo zachodzi niemożność skorzystania przez poszkodowanego ze świadczenia medycznego oferowanego przez publiczny system świadczeń z powodu odległego, niewskazanego medycznie czasu jego zrealizowania. Katalog takich zdarzeń może być, oczywiście, uzupełniony o sytuacje szczególne wynikające z konkretnego stanu faktycznego, w którym istotny jest nie sam dostęp faktyczny do publicznej usługi medycznej, ale także poziom merytoryczny i techniczny takiej usługi z punktu widzenia medycznych rokowań jej efektywności (por. uchwałę Sądu Najwyższego z 19 maja 2016 roku, III CZP 63/15, OSNC 2016, nr 11, poz. 125).

Powszechnie znana, zła sytuacja w publicznym sektorze służby zdrowia, w szczególności nieracjonalnie długie terminy oczekiwania na wizyty u specjalistów, uzasadniają poszukiwanie przez poszkodowanych pomocy w sektorze prywatnym. Poszkodowany nie jest więc zobowiązany do wykazania w każdym przypadku, że nie mógł skorzystać ze świadczeń NFZ (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 20 lipca 2021 roku, I ACa 313/20, LEX nr 3217570). Natomiast ubezpieczyciel, jeśli podnosi zarzut konieczności minimalizowania szkody w taki właśnie sposób, powinien udowodnić podnoszone przez siebie okoliczności, gdyż na nim w tym zakresie spoczywa ciężar dowodu (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 20 lipca 2021 roku, I ACa 313/20, LEX nr 3217570; uchwałę Sądu Najwyższego z 19 maja 2016 roku, III CZP 63/15, OSNC 2016, nr 11, poz. 125).

W związku z powyższym w ocenie Sądu podjęte leczenie w ramach prywatnej praktyki lekarskiej przez powoda było zasadne, ponieważ zgodnie z opinią biegłego z zakresu (...) - czas oczekiwania na konsultację specjalistyczną w ramach NFZ byłoby zbyt długie.

Powód wniósł także o zasądzenie kwoty 527,96 zł tytułem odszkodowania z tytułu zwrotu kosztów dojazdów do placówek medycznych. Wskazał, że w związku z tymi dojazdami przejechał łącznie 632,80 km. Poruszał się własnym samochodem.

Powód oświadczył, że w związku z wypadkiem poniósł koszty dojazdu do placówek medycznych przedstawiając stosowne wyliczenie w formie tabeli (k. 4v-5v). Należy wskazać, że naniesione w tej tabeli poszczególne dojazdy korespondują z treścią złożonej przez powoda dokumentacji medycznej oraz są zgodne z treścią § 2 pkt 1b Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy z 25 marca 2002 roku. Koszt dojazdów należy zatem wiązać z wypadkiem doznanym przez powoda. Uwzględniając powyższe koszty należało zasądzić na rzecz powoda kwotę 527,96 zł tytułem zwrotu kosztów dojazdu.

Żądanie zasądzenia zadośćuczynienia za krzywdę opiera się na przepisie art. 445 § 1 k.c. stanowiącym, że w wypadkach przewidzianych w artykule poprzedzającym (czyli art. 444 k.c. dotyczącym wystąpienia uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia) sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Chodzi tu o krzywdę ujmowaną jako cierpienie fizyczne (ból i inne dolegliwości) i cierpienia psychiczne (ujemne uczucia przeżywane w związku z cierpieniami fizycznymi lub następstwami uszkodzenia ciała albo rozstroju zdrowia w postaci np. zeszpecenia, niemożności uprawiania działalności artystycznej, naukowej, wyłączenia z normalnego życia itp.), a więc doznany przez poszkodowanego uszczerbek niemajątkowy. Zadośćuczynienie pieniężne ma na celu przede wszystkim złagodzenie tych cierpień. Winno ono mieć w związku z tym charakter całościowy i obejmować wszystkie cierpienia fizyczne i psychiczne, zarówno już doznane, jak i te, które zapewne wystąpią w przyszłości (a więc prognozy na przyszłość). Przy ocenie więc „odpowiedniej sumy” należy brać pod uwagę wszystkie okoliczności danego wypadku, mające wpływ na rozmiar doznanej krzywdy, tak aby przyznana poszkodowanemu suma mogła zatrzeć lub co najmniej złagodzić odczucie krzywdy i pomóc poszkodowanemu odzyskać równowagę psychiczną (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 lipca 2000 roku, II CKN 1119/98, LEX nr 50884; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 03 lutego 2000 roku, I CKN 969/98, LEX nr 50824; wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 03 listopada 1994 roku, III APr 43/94, OSA 1995, nr 5, poz. 41; uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 08 grudnia 1973 roku, III CZP 37/73, OSNC 1974, nr 9, poz. 145). W szczególności uwzględniać należy nasilenie cierpień, długotrwałość choroby, rozmiar kalectwa, trwałość następstw zdarzenia oraz konsekwencje uszczerbku na zdrowiu w życiu osobistym i społecznym poszkodowanego (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 11 lipca 2013 roku, I ACa 195/13, LEX nr 1363278; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 1999 roku, II UKN 681/98, OSNAP 2000, nr 16, poz. 626). Zadośćuczynienie ma więc przede wszystkim charakter kompensacyjny i tym samym jego wysokość musi przedstawiać jakąś ekonomicznie odczuwalną wartość. Wysokość ta nie może być jednak nadmierna w stosunku do doznanej krzywdy i aktualnych stosunków majątkowych społeczeństwa, a więc powinna być utrzymana w rozsądnych granicach (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 lutego 1962 roku, 4 CR 902/61, OSNCP 1963, nr 5, poz. 107; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 czerwca 1965 roku, I PR 203/65, OSPiKA 1966, na 4, poz. 92; wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 08 marca 2013 roku, I ACa 26/13, LEX nr 1293609; wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 17 lipca 2013 roku, I ACa 602/13, LEX nr 1353806). Z tych też względów posługiwanie się jedynie tabelami procentowego uszczerbku na zdrowiu i stawkami za każdy procent trwałego uszczerbku dla rozstrzygnięcia zasadności roszczenia o zadośćuczynienie i jego wysokości, znajduje jedynie orientacyjnie zastosowanie i nie wyczerpuje tej oceny (por. wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 24 lipca 2013 roku, I ACa 715/13, LEX nr 1363003; wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 21 lutego 2013 roku, I ACa 1186/12, LEX nr 1313304; wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 18 lutego 1998 roku, I ACa 715/97, OSA 1999, nr 2, poz. 7).

W niniejszej sprawie Sąd w pierwszym rzędzie zwrócił uwagę na fakt, że powód w wyniku zdarzenia doznał urazu skrętu kręgosłupa szyjnego bez następstw. Powyższe nie wywołało jednak u powoda trwałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu. Bezpośrednio po zdarzeniu powód odczuwał ból w odcinku szyjnym kręgosłupa przez okres około 2,5-3 miesięcy. Po wypadku powód nie wymagał opieki osób trzecich. Powód uczęszczał na wizyty kontrolne do ortopedy trzy miesiące po wypadku. Nosił kołnierz ortopedyczny przez ponad dwa miesiące. Przebywał na zwolnieniu lekarskim przez okres trzech miesięcy. Po powrocie do pracy otrzymał od pracodawcy wypowiedzenie umowy, szybko podjął inną pracę, jednakże nie mógł skorzystać ze zleconej rehabilitacji, gdyż odbywała się ona w godzinach jego nowej pracy. Przed wypadkiem powód był zdrową osobą. Nie cierpiał na żadne dolegliwości bólowe. Nie miał żadnych urazów. Obecnie odczuwane objawy w postaci silnych bólów głowy i kręgosłupa oraz pisków w uszach nie mają związku z wypadkiem. Leczenie powoda zostało zakończone i w przyszłości nie pojawią się nowe urazy powiązane ze zdarzeniem. Nie stwierdzono żadnych skutków przebytego urazu. Nie ma wskazań do leczenia lub rehabilitacji powoda w związku z przebytym urazem. Jedyną utrzymującą się konsekwencją wypadku są dla powoda lęki związane z prowadzeniem auta.

Jeśli chodzi o wysokość przyznanego zadośćuczynienia, to Sąd miał na względzie, że celem zadośćuczynienia nie może być wzbogacenie pokrzywdzonego, a jedynie kompensata doznanych krzywd powstałych w wyniku uszkodzenia ciała, a także krzywd rozumianych jako negatywne doznania w sferze fizycznej i psychicznej, np. odczuwanie bólu będące konsekwencją ograniczeń w wyrzeczeń spowodowanych uszkodzeniem ciała.

Kwota zadośćuczynienia winna być utrzymana przez Sąd w rozsądnych granicach, tj. powinna odpowiadać średniemu standardowi życia w kraju. Sąd pomocniczo bierze także pod uwagę procentowy uszczerbek na zdrowiu pokrzywdzonego, jako wyraz zdrowotnych, trwałych konsekwencji urazu.

Mając na względzie ustalenia biegłego i zebraną dokumentację medyczną Sąd tytułem zadośćuczynienie za doznaną krzywdę w związku z wypadkiem z dnia 16 sierpnia 2022 r. przyznał na rzecz powoda kwotę 5 000 zł, oddalając żądanie powoda w dalszej części.

Doznany przez powoda uraz kręgosłupa szyjnego, noszenie kołnierza ortopedycznego, leczenie w poradniach zdrowia, zażywanie leków, niewątpliwie utrudniały mu funkcjonowanie i ograniczały wykonywanie codziennych czynności.

W ocenie Sądu kwota w wysokości 5000 zł uwzględnia wskazania orzecznictwa co do charakteru zadośćuczynienia, które winno być adekwatne do doznanej krzywdy, a jednocześnie musi być utrzymane w rozsądnych granicach i uwzględniać przeciętny poziom życia w społeczeństwie. Pamiętać należy także, że w omawianym przypadku doszło do naruszenia dobra szczególnej wartości i doniosłości – zdrowia ludzkiego.

Według oceny sądu dalej idące powództwo, co do kwoty 10000 zł podlegało oddaleniu jako wygórowane.

O odsetkach orzeczono, jak w punkcie I wyroku, Sąd orzekł mając na uwadze, że obowiązek zaspokojenia roszczenia o zadośćuczynienie z tytułu uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia nie staje się wymagalny dopiero z datą wydania uwzględniającego to roszczenie wyroku wydanego w toku wytoczonego o nie procesu sądowego, lecz z chwilą wezwania dłużnika do jego zaspokojenia (art. 455 k.c.). Skoro roszczenie powoda zgłoszone w toku postepowania likwidacyjnego zostało rozpoznane przez ubezpieczyciela w dniu 29 grudnia 2022 r., to żądanie zasądzenia odsetek winno być liczone od dnia 30 grudnia 2022 r., a nie jak wskazuje powód od dnia 29 grudnia 2022 r.

O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 100 k.p.c., zgodnie z zasadą ich wzajemnego zniesienia.