Portal Orzeczeń Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 17 października 2024 roku

Sąd Rejonowy w Dzierżoniowie I Wydział Cywilny

w składzie:

Przewodniczący: asesor Joanna Szymańska

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 października 2024 roku w Dzierżoniowie

sprawę z powództwa T. P.

przeciwko (...) S.A. z siedzibą w W.

o zapłatę

I/  zasądza od pozwanego (...) S.A. z siedzibą w W. na rzecz powoda T. P. kwotę 5 081,17 zł (pięć tysięcy osiemdziesiąt jeden złotych i siedemnaście groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 4 kwietnia 2023 roku do dnia zapłaty;

II/  w pozostałym zakresie oddala powództwo;

III/  zasądza od pozwanego (...) S.A. z siedzibą w W. na rzecz powoda T. P. kwotę 586,56 zł (pięćset osiemdziesiąt sześć złotych pięćdziesiąt sześć groszy) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Sygn. akt I C 1166/23

UZASADNIENIE

Pozwem z 15 listopada 2023 roku (data prezentaty) T. P. wniósł o zasądzenie od (...) S.A. z siedzibą w W. (dalej jako (...)) kwoty 7 345,26 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 3 marca 2023 roku do dnia zapłaty oraz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Na kwotę dochodzoną pozwem złożyły się:

- kwota 7 318,50 zł tytułem kosztów najmu pojazdu za 17 dni najmu, po stawce 430,50 zł brutto;

- kwota 885,60 zł tytułem opłaty za parking pojazdu uszkodzonego (18 dni po stawce 49,20 zł brutto);

- kwota 5 362,31 zł tytułem kosztów holowania na parking oraz pod dom klienta.

Pomniejszone o kwotę 6 221,15 zł, którą pozwany wypłacił w toku postępowania likwidacyjnego.

W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości, kwestionując następujące okoliczności:

- stawkę najmu w ocenie pozwanego stawka dochodzona przez powoda stawka odstaje od średniej ceny rynkowej oraz powinna być zredukowana do stawki, jaką stosują wypożyczalnie współpracujące z pozwanym, albowiem poszkodowany bezzasadnie nie skorzystał z oferty ubezpieczyciela w tym zakresie;

- stawkę za dobę parkowania oraz za kilometr usługi holowania, w tym opłatę za rozładunek i załadunek, wskazując, że możliwym było wykonanie tych usług po cenach zaakceptowanych w decyzji o wypłacie odszkodowania.

Stanowiska stron nie podlegały zmianom w toku procesu.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

3 lutego 2023 roku doszło do kolizji drogowej, w której uszkodzeniu uległ pojazd marki V. (...) (segment E) należący do E. J. (1). Sprawca kolizji posiadał zawartą umowę obowiązkowego ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych z pozwanym.

bezsporne

Uszkodzonym pojazdem na co dzień poruszał się E. J. (1), który wykorzystywał je do dojazdów do pracy oraz dowożenia dzieci do szkoły.

dowód: oświadczenie E. J. k. 11

Po zdarzeniu pojazd był niejezdny i nie mógł poruszać się po drogach. Konieczne było jego holowanie z miejsca wypadku na parking powoda oraz następnie z parkingu powoda do miejsca zamieszkania poszkodowanego. Szkodę rozliczono, jako szkodę całkowitą.

dowód: zeznania świadka E. J. (1) k. 65-66

Bezpośrednio po zdarzeniu uszkodzony pojazd odholowano na parking powoda, znajdujący się w Miejscowości B., oddalonej o 34,3 km od miejscowości N., gdzie doszło do wypadku. Wrak pojazdu pozostawał zaparkowany na parkingu powoda w okresie od 3 do 20 lutego 2023 r. tj. przez 18 dni. Następnie wrak odholowano z parkingu powoda w B. do miejsca zamieszkania poszkodowanego – L., które dzieli odległość 279 km.

dowód: formularz usług pomocy drogowej k. 12-13, formularz usług pomocy drogowej k. 14-15, zeznania świadka E. J. (1) k. 65-66

Poszkodowany doznał szkody wracając z rodziną z wyjazdu. Znajdował się wówczas ponad 270 km od miejsca zamieszkania i nie wiedział w jaki sposób ma wrócić do domu, skoro jego pojazd nie nadawał się do dalszej jazdy. Skontaktował się wówczas telefonicznie z powodem, celem podstawienia auta zastępczego, a następnie z infolinią (...), gdzie pytał o to, czy ubezpieczyciel pokryje koszty auta zastępczego. Poszkodowany nie został wówczas skierowany do żadnego partnera pozwanego, z którego usług mógłby skorzystać, nie poinformowano także poszkodowanego o tym, iż ubezpieczyciel może weryfikować stawki najmu w razie skorzystania z oferty na wolnym rynku. 4 lutego 2023 r. poszkodowany E. J. (1) dokonał samodzielnie zgłoszenia szkody do ubezpieczyciela. Wówczas oświadczył, iż zapoznał się z propozycją bezgotówkowego najmu pojazdu za pośrednictwem wypożyczalni współpracującej z pozwanym, jednak pytany na rozprawie nie pamiętał, dlaczego tak oświadczył.

dowód: zeznania świadka E. J. (1) k. 65-66; potwierdzenie zgłoszenia szkody k. 45

3 lutego 2023 r. poszkodowana najął w firmie (...) prowadzonej przez T. P. pojazd zastępczy marki T. (...) nr rej. (...), z segmentu E, za stawkę 350 zł netto. Podpisując umowę najmu pojazdu zastępczego, poszkodowany nie znal stawki najmu, nie interesował się nią. Był przekonany, że nie musi weryfikować tejże stawki, skoro otrzymał na infolinii (...) potwierdzenie, że ubezpieczyciel pokryje koszty najmu.

dowód: zeznania świadka E. J. (1) k. 65-66, umowa wynajęcia pojazdu – k. 8

20 lutego 2023 r. E. J. (3) zwrócił pojazd zastępczy. Powód wystawił poszkodowanemu fakturę Vat nr (...) na kwotę 13 566,41 zł brutto obejmującą: najem pojazdu zastępczego za 17 dni po stawce 350 zł netto; opłatę za parking – 885,60 zł (18 dni po stawce 40 zł netto) oraz koszty holowania w łącznej wysokości 5 362,31 zł, z czego 198,94 zł koszt dojazdu z bazy do miejsca wypadku (34,3 km po stawce 5,80 zł), 212,66 zł koszt holowania uszkodzonego pojazdu na parking powoda (34,3 km po stawce 6,20 zł), 1729,80 zł koszt holowania pojazdu uszkodzonego do miejsca zamieszkania poszkodowanego (279 km po stawce 6,20 zł) i (...),20 zl koszt powrotu do bazy (279 km po stawce 5,80 zł).

W tym samym dniu E. J. (1) zawarł z T. P. umowę przelewu wierzytelności, na mocy której przelał przysługującą mu wobec ubezpieczyciela wierzytelność o odszkodowanie z tytułu najmu pojazdu zastępczego oraz opłat za parkowanie i holowanie objętych fakturą nr (...).

Dowód: protokół wydania i odbioru pojazdu – k. 8, umowa przelewu wierzytelności - k. 9, faktura Vat - k. 7, formularz usług pomocy drogowej k. 12-13, formularz usług pomocy drogowej k. 14-15

20 lutego 2023 r. nabywca wierzytelności skierował do ubezpieczyciela wezwanie do zapłaty kwoty objętej fakturą Vat nr (...), załączając umowę najmu pojazdu oraz umowę cesji wierzytelności z załącznikami.

dowód: wezwanie do zapłaty k. 16

Decyzją z 3 marca 2023 r. pozwany przyznał odszkodowanie z tytułu najmu pojazdu zastępczego w kwocie 3 554,70 zł brutto. Ubezpieczyciel uznał za uzasadniony cały okres 17 dni najmu, po stawce najmu zredukowanej do kwoty 209,10 zł brutto, uzasadniając powyższe tym, iż obowiązujące u niej stawki najmu pojazdu zastępczego klasy E na rynku lokalnym dla poszkodowanego wynoszą wskazaną powyżej kwotę. Jednocześnie ubezpieczyciel stanął na stanowisku, że przedłożył poszkodowanemu ofertę najmu pojazdu zastępczego za w/w kwotę, z której poszkodowany nie skorzystał. Wypłacono także kwotę 2 036,45 zł tytułem kosztów holowania, przy czym stawkę za holowanie zredukowano do kwoty 3,50 zł/km brutto, a za powrót/dojazd do kwoty 3 zł/km brutto. Stawkę za załadunek i rozładunek obniżono do kwoty 200 zł łącznie za obie usługi. Uznano za zasadny cały czas parkowania wraku, jednak obniżono stawkę do kwoty 35 zł brutto za dobę i wypłacono za koszty parkingu kwotę 630 zł.

dowód: decyzja k. 18

Zastosowana przez powoda stawka najmu za auto segmentu E nie odbiegała rażąco od stawek na rynku lokalnym w lutym 2023 r.. Stawka za holowanie stosowana na rynku lokalnym w lutym 2023 r. wynosiła w zależności od rodzaju użytego holownika od 4,49 zł/km (pusty) i 5,32 zł/km (z ładunkiem) do 7,91 zł/km (pusty) i 8,44 zł/km (z ładunkiem). Opłaty za załadunek i rozładunek wynosiły (również w zależności od rodzaju holownika) od 240,17 zł do 425,46 zł. Opłata za parkowanie na rynku lokalnym w lutym 2023 r. wynosiła za parkowanie auta osobowego 33,64 zł/doba – parking odkryty, i 43,84 zł/doba – parking zakryty.

dowód: opinia biegłego k. 76-81

Powyższy stan faktyczny ustalono na podstawie dowodów z dokumentów, których treść nie była przez strony kwestionowana i nie budziła wątpliwości Sądu. Za całkowicie wiarygodne uznano także zeznania świadka E. J. (1). Sąd bazował także na treści opinii biegłego, która nie została zakwestionowana przez żadną ze stron – pełnomocnik pozwanego w prawdzie oświadczył, iż kwestionuje opinię biegłego, jednak nie wnosił o sporządzenie opinii uzupełniającej, a podnoszone w dalszej części pisma zarzuty koncentrowały się na kwestii propozycji najmu, a nie dotyczyły metodologii czy wiedzy biegłego. Ponadto, zaznaczyć należy, iż wprawdzie biegły nie był w stanie jednoznacznie wypowiedzieć się, co do stawek za holowanie oraz parking z uwagi na brak informacji o rodzaju użytego holownika oraz miejscu parkowania wraku, to jednak powód do zakończenia postepowania nie uzupełnił tych informacji, ani nie podjął w tym zakresie inicjatywy dowodowej, co przemawiało przeciwko zobowiązywaniu biegłego do uzupełnienia, czy sprecyzowania opinii w tym zakresie.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo podlegało uwzględnieniu w przeważającej części.

Postawę prawną odpowiedzialności strony pozwanej stanowią przepisy art. 822 § 1 k.c. oraz art. 34 ust. 1 oraz 36 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2214). Wynika z nich, że zakład ubezpieczeń obowiązany jest do wypłaty odszkodowania jeśli odpowiedzialność za szkodę ponosi posiadacz lub kierujący pojazdem objętym ubezpieczeniem odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych. Jednocześnie zakres odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń jest taki sam jak zakres odpowiedzialności posiadacza bądź kierującego pojazdem. Podstawą prawną odpowiedzialności sprawcy zdarzenia jest w analizowanej sytuacji przepis art. 436 § 2 k.c. i jest to odpowiedzialność na zasadzie winy. Zawinienie sprawcy zdarzenia za zderzenie się pojazdów mechanicznych, jak również związek przyczynowo skutkowy między tym zdarzeniem a zgłoszoną szkodą nie były przez stronę pozwaną kwestionowane. Tym samym przesądzona została odpowiedzialność strony pozwanej za doznaną szkodę w granicach odpowiedzialności sprawcy wypadku komunikacyjnego, a tym samym jego legitymacja bierna.

Legitymacja czynna powoda nie była kwestionowana. Pozwany nie podnosił żadnych zarzutów co do skuteczności, czy ważności samej umowy przelewu, a co więcej dokonał częściowej zapłaty na rzecz powoda, przyznając tym samym, iż uznał skuteczne przejście praw.

W kwestii odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń za szkodę w zakresie pokrycia kosztów najmu pojazdu zastępczego zwrócić uwagę należy na następujące utrwalone w praktyce orzeczniczej poglądy.

Po pierwsze, wydatki na najem pojazdu zastępczego poniesione przez poszkodowanego są objęte odpowiedzialnością z tytułu umowy odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego, jeżeli ich poniesienie było celowe i ekonomicznie uzasadnione, także wtedy gdy pojazd nie służył poszkodowanemu do prowadzenia działalności gospodarczej. Jednakże, ich zwrot winien ograniczać się do wydatków celowych i ekonomicznie uzasadnionych, pozwalających na wyeliminowanie negatywnych dla poszkodowanego następstw, „niedających się wyeliminować w inny sposób, z zachowaniem rozsądnej proporcji między korzyścią wierzyciela a obciążeniem dłużnika". Sąd Najwyższy podkreślił, że nie jest celowe nadmierne rozszerzanie odpowiedzialności odszkodowawczej i w konsekwencji - gwarancyjnej ubezpieczyciela, gdyż mogłoby to prowadzić do wzrostu składek ubezpieczeniowych (por. uchwała składu siedmiu sędziów SN z dnia 17 listopada 2011 r. III CZP 5/11, OSNC 2012, Nr 3, poz. 28).

Doprecyzowanie w/w poglądu nastąpiło w uchwale SN z 24.08.2017 r., III CZP 20/17, OSNC 2018, nr 6, poz. 56, zgodnie z którą wydatki na najem pojazdu zastępczego poniesione przez poszkodowanego, przekraczające koszty zaproponowanego przez ubezpieczyciela skorzystania z takiego pojazdu są objęte odpowiedzialnością z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych, jeżeli ich poniesienie było celowe i ekonomicznie uzasadnione. Z treści w/w uchwały wynika, iż poszkodowany winien co do zasady zaakceptować propozycję bezkosztowego najmu przedkładaną mu przez ubezpieczyciela, który w ten sposób, działając na zasadzie skali, minimalizuje koszty likwidacji szkód w zakresie najmu pojazdów. Odmowa skorzystania z takiej oferty może wziąć się ze zmniejszeniem wysokości przyznanego odszkodowania, chyba że poszkodowany wykaże, iż istniały uzasadnione przyczyny, dla których nie mógł lub nie chciał skorzystać z tej oferty. Jednocześnie Sąd Najwyższy wskazuje, iż za taki uzasadniony powód nie mogą być uznane drobne niedogodności związane z koniecznością nawiązania kontaktu z ubezpieczycielem oraz nieznacznie dłuższy czas oczekiwania, łatwość uzyskania auta za pośrednictwem podmiotów zewnętrznych zajmujących się najmem pojazdów zastępczych oraz zaufanie, jakim poszkodowany darzy wybranego przez siebie kontrahenta.

Powyższe stanowisko Sądu Najwyższego Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela w całości. W związku z tym stwierdzić należy, że to na powodzie spoczywał ciężar wykazania, że poniesienie przez poszkodowanego wydatków na najem pojazdu zastępczego w zakresie przekraczającym koszty zaproponowanego przez ubezpieczyciela skorzystania z takiego pojazdu, było celowe i ekonomicznie uzasadnione.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie powód sprostał temu obowiązkowi. Poszkodowany E. J. (3) wprawdzie podjął decyzję o skorzystaniu z oferty powoda jeszcze zanim zapoznał się z propozycją ubezpieczyciela oraz przyznał, że nie znał i nie interesował się stawką najmu. Jednakże, będąc jeszcze na miejscu zdarzenia poszkodowany skontaktował się z infolinią pozwanego, celem uzyskania informacji o zasadach najmu pojazdu zastępczego. Zauważyć należy, że poszkodowany znalazł się w nagłej sytuacji, daleko od domu, z unieruchomionym pojazdem. Jak zeznał na rozprawie, nie wiedział co ma zrobić w takiej sytuacji i potrzebował pomocy w zorganizowaniu sobie i rodzinie powrotu do domu. Tymczasem, w rozmowie z pracownikiem pozwanego nie tylko nie uzyskał kontaktu do wypożyczalni współpracującej, ale nie poinformowano go nawet o możliwości weryfikacji stawki najmu. W tym stanie rzeczy nie sposób uznać, aby pozwany skutecznie złożył poszkodowanemu propozycję najmu. Istotnie, poszkodowany zaznaczył zamieszczoną w treści potwierdzenia zgłoszenia szkody informację o zapoznaniu się z warunkami najmu, jednak nie można czynić mu zarzutu, że nie zapoznał się z nimi szczegółowo, skoro pozostawał w uzasadnionym przekonaniu, że wszystkie istotne informacji uzyskał w czasie rozmowy na infolinii – poszkodowanego poinformowano, iż ma prawo wynająć auto na wolnym rynku, a ubezpieczyciel pokryje wynikające stąd koszty. Poszkodowany, jako osoba prywatna, nieobeznana z zasadami likwidacji skód, miał prawo nie zdawać sobie sprawy z tego, iż (...) posiada możliwość zorganizowania auta zastępczego i weryfikuje stawki.

Zacytowane powyżej orzecznictwo Sądu Najwyższego akcentuje potrzebę współdziałania między zakładem ubezpieczeń a poszkodowanym, w celu osiągnięcia balansu pomiędzy zrealizowaniem potrzeb poszkodowanego, który powinien ponosić możliwie jak najmniejsze dolegliwości w związku z doznaną szkodą, a ochroną interesu zakładu ubezpieczeń i w konsekwencji wszystkich ubezpieczonych, na których ostatecznie zostanie przerzucony ciężar realizowania wypłat, poprzez podniesienie składki ubezpieczeniowej.

Tymczasem, w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie brak było realnej woli współpracy ze strony pozwanego. To na pozwanym bowiem, jako na podmiocie profesjonalnym, spoczywał będzie ciężar takiego zorganizowania procesu najmu pojazdu zastępczego, aby poszkodowany miał możliwość realnego skorzystania z jego propozycji. Tymczasem w niniejszej sprawie propozycja pozwanego ograniczała się do zamieszczenia na stronie internetowej informacji o warunkach najmu, której poszkodowany miał samodzielnie poszukać i zapoznać się z nią, co potwierdzał podczas rejestracji szkody, przy czym informacja o warunkach najmu nie jest w żaden sposób wyróżniona, przez co możliwe jest jej przeoczenie. Jednocześnie, infolinia pozwanego nie udzieliła poszkodowanemu wyczerpujących informacji na temat tego, co powinien on uczynić, celem załatwienia auta zastępczego, ograniczając się jedynie do potwierdzenia, że ubezpieczyciel pokryje koszty najmu w razie skorzystania z usług firmy prywatnej, Skoro tak, to pozwany nie może następnie czynić poszkodowanemu zarzutu, że samodzielnie nie poszukiwał dalszych informacji o propozycji najmu i z niej nie skorzystał.

Jeśli chodzi o stawkę najmu zastosowaną przez powoda, to stawka w wysokości 350 zł netto nie odbiega rażąco od stawek stosowanych w regionie.

Biorąc powyższe pod uwagę na uwzględnienie zasługiwało żądanie pozwu o dopłatę odszkodowania tytułem zwrotu kosztów najmu, albowiem obniżenie stawki najmu, było w realiach niniejszej sprawy nieuzasadnione. Z tego tytułu zasądzono na rzecz powoda kwotę 3 763,80 zł, co stanowi różnicę między kwotą 7 318,50 zł (17 dni x 430,50 zł) i 3 554,70 zł wypłaconą przez ubezpieczyciela w toku postępowania likwidacyjnego.

W zakresie kosztów holowania powództwo zasługiwało na uwzględnienie jedynie w części. Sama konieczność dwukrotnego holowania pojazdu poszkodowanego oraz przebyte dystanse nie były między stronami sporne, zaś spór ograniczał się do zastosowanej przez powoda stawki za kilometr oraz opłaty za załadunek i rozładunek. W tym zakresie strony postępowania pozostały bierne w zakresie inicjatywy dowodowej. Powód ograniczył się bowiem do wskazania, iż świadczył na rzecz pozwanego taką usługę po określonej stawce, bez szerszego wyjaśnienia ani tego co miało wpływ na tę stawkę, ani nawet bez jednoznacznego określenia jakim pojazdem wykonał usługę, co uniemożliwiło biegłemu precyzyjne odniesienie się do wysokości tejże stawki i jej rynkowości. Pozwany ograniczył się jedynie do wskazani, iż akceptuje stawki do wysokości 3 zł/km i 3,50 zł/km bez szerszego wyjaśnienia z czego takie akurat stawki wynikają i jakie podmioty świadczą usługi w tych cenach. Co do zasady obowiązek wykazania roszczenia co do zasady i wysokości spoczywa na powodzie, to on zatem winien podjąć inicjatywę dowodową, celem dostatecznego wykazania, iż koszt holowania w całości pozostaje w normalnym związku przyczynowym ze szkodą, czego powód w niniejszej sprawie zaniechał, ograniczając się do przedstawienia dokumentu prywatnego, w którym wskazał zastosowaną przez siebie stawkę oraz faktury vat. Powód nie wykazał wystarczająco skąd wynikają zastosowane przezeń stawki, a co więcej nie wskazał nawet jakim pojazdem wykonał usługę holowania. Niemniej, z opinii biegłego wynikało, iż zaakceptowana przez pozwanego stawka za km usługi holowania w ogóle nie występuje na rynku lokalnym, a najniższa cena za taką usługę to 4,49 zł/km za przejazd holownikiem pustym i 5,32 zł/km za przejazd holownikiem z ładunkiem. Skoro tak, to powodowi przysługiwała dopłata do odszkodowania do wysokości stawek najniższych. Łącznie z tytułu holowania uwzględniono dopłatę w kwocie 1 037,03 zł. Z tych samych względów zasądzono dopłatę w wysokości 280,34 zł tytułem opłaty za załadunek i rozładunek, albowiem stawka uwzględniona w postępowaniu likwidacyjnym przez pozwanego na runku lokalnym nie występuje, a najniższa stawka za usługę załadunku i rozładunku wynosi (za opinią biegłego) 240,17 zł.

Oddalono dalej idące powództwo w zakresie kosztów parkowania , a to z uwagi na fakt, że zgodnie z opinią biegłego możliwe było parkowanie pojazdu w stawce przyjętej przez ubezpieczyciela – 35 zł/doba, natomiast powód nie podjął żadnej inicjatywy w zakresie bądź to obalenia twierdzeń biegłego w tym zakresie, bądź wykazania zasadności wyższego kosztu parkowania, ograniczając się jedynie do przedstawienia faktury VAT, jako jedynego dowodu na tę okoliczność.

O odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 k.c. w zw. z art. 817 § 1 k.c. i art. 14 ust. 1 Ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. 2018. 473 – t.j.). Odsetki zostały zasądzone zgodnie z zasadą, że ubezpieczyciel powinien naprawić szkodę w ciągu 30 dni od jej zgłoszenia i dopiero po tym okresie pozostaje w opóźnieniu.

W rozpoznawanej sprawie, z dołączonych do pozwu dokumentów oraz akt szkodowych wynika, że wszelkie niezbędne do wypłaty dokumenty ubezpieczyciel otrzymał najpóźniej w dniu 03.03.2023 r. (data wydania decyzji). Wprawdzie wezwanie do zapłaty w/w kosztów nosi datę 20.02.2023 r., jednak nie załączono doń dowodu jego nadania, ani potwierdzenia obioru, a zatem nie sposób stwierdzić, kiedy najwcześniej pozwany mógł zapoznać się z tym dokumentem. W związku z tym należne z tego tytułu świadczenie pozwany winien był wypłacić do 3 kwietnia 2023 r. (koniec terminu zapłaty przypadł na niedzielę), zatem odsetki należały się powodowi od dnia następnego.

O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 100 k.p.c., zgodnie z zasadą ich stosunkowego rozdzielenia. Powód wygrał sprawę w 69%, a zatem winien ponieść 31% kosztów procesu. Na koszty te złożyły się: 400 zł – opłata od pozwu, 1 817 zł – koszty pełnomocnika powoda wraz z opłatą od pełnomocnictwa, 1 800 zł – koszty pełnomocnika pozwanego i 1 244,71 zł – koszt opinii biegłego. Łącznie koszty procesu wyniosły 5 262,71 zł, z czego powód poniósł 2 217 zł, a pozwany 3 044,71 zł. Skoro tak, to pozwany winien zwrócić powodowi kwotę 586,56 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.